جدیدا یه چیزی رو در مورد خودم متوجه شدم :
دیگه حوصله ی خوندن مطالب طولانی رو ندارم ؛
البته اگه جذاب و با محتوای فاخر باشه مساله فرق داره
ولی وقتی دو خط اول یه مطلب رو بخونم و
به نظرم برسه تا اینجاش آسمون ریسمون بوده
دیگه ادامه مطلب رو نمی خونم
حتی اگه احتمالا در ادامه ، مطلب مفیدی گفته بشه.
یاد یه روزی افتادم که پرند* اومده بود خونه مون درس بخونیم
مامان می گفت :
" صداتون از توی اتاق میومد ؛
داشت برات یه چیزی تعریف می کرد ولی بهش گفتی :
- ینی من بهش گفتم -
خب ! آخرشو بگو ..."
بعدا مامان بهم گفت کارم درست نبوده
منم گفتم آخه داره هی داستان میگه و طول میده.
پ ن :
کلا از پر حرفی خوشم نمیاد
پ ن :
* دوست ِ سال های دور کودکی و نوجوانی م