یه روزایی هست که آدم دوست داره سرش تو لاک خودش باشه ؛
البته نه لاک ناخن هاش ...
لاک تنهایی ، لاک خلوت .
یه جوری که مجبور نباشه به نسبت خویشاوندی یا خانوادگیش فکر کنه
یه طوری که نخواد دوستاشو به یاد بیاره
نخواد حتی کارای روزمره شو انجام بده
…
پ ن : شاید کمی سکوت …